Re-inventing yourself. Μία από τις πιο δύσκολες προκλήσεις του επιχειρείν.
Πόσο εύκολο είναι να βγεις από την πεπατημένη;
Πριν κάποιους μήνες, είχα μία συζήτηση με φιλικό μου πρόσωπο, ιδιοκτήτη εταιρείας παραγωγής διαφημιστικών σποτ. Το θέμα της κουβέντας έφτασε, πού αλλού, στο ΑΙ, εκεί που φτάνει πλέον το 99% των συζητήσεων όλων μας (και για τα γιουβαρλάκια της γιαγιάς Παγώνας να μιλήσετε, στην Τεχνητή Νοημοσύνη θα καταλήξετε).
Μου εκμυστηρεύθηκε το εξής: αν και το ΑΙ, δίνει απεριόριστες δυνατότητες στον επαγγελματία της εικόνας και του ήχου, μέσα στην εταιρεία του, με επικεφαλής τον ίδιο, λάμβανε χώρα μια μικρή επανάσταση, ή μάλλον αντεπανάσταση. Σκηνοθέτες, παραγωγοί, μοντέρ, ηχολήπτες ξεκινούσαν την ημέρα τους με καφέ και συλλογικό “απεταξάμην” του ΑΙ. Δεν το θέλουμε! Βγάζει τους ανθρώπους με 3 χέρια! Κάνει μπαμ από μακριά ότι είναι fake!
Για να είμαι ειλικρινής, καθώς άκουγα τα παραπάνω, έγνεφα καταφατικά, αλλά σίγουρα χωρίς ενθουσιασμό, καθώς η άρνηση αποδοχής του ΑΙ, ειδικά από boomers και Gen-Xers, είναι διαδεδομένη. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή μου, μετά από μερικούς μήνες, όταν επισκέφθηκα το φιλικό μου πρόσωπο στις εγκαταστάσεις της εταιρείας, και είδα έναν μεγάλου μεγέθους ντεσκρίπτορα κάτω από το λογότυπο: ΑΙ Driven!
“Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε Θέμη μου”, μου είπε αυτή τη φορά ο φίλος. Και οι παραγωγοί; Οι μοντέρ; Οι σκηνοθέτες; Τα απεταξάμην; Όλοι, μετά από μία εντυπωσιακή κυβίστηση 180 μοιρών, μεταμορφώθηκαν σε ένθερμους υποστηρικτές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αυτή η θεαματική, και καθόλου απλή, επανεφεύρεση του εαυτού σου είναι μία από τις πιο δύσκολες προκλήσεις στο επιχειρείν. Ας δούμε κάποιες παραμέτρους του θέματος.
Re-inventing yourself. Πόσο δύσκολο είναι;
Θα είμαι ξεκάθαρος. Πολύ. Είναι τόσο δύσκολο, όσο το να κόψει κάποιος τις σοκολάτες και να τις αντικαταστήσει με στικ χαρουπιού. Ή όσο το να κόψει το τσιγάρο. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα της συνήθειας, και οι entrepreneurs δεν αποτελούν εξαίρεση.
Όταν λοιπόν, κάποιος μας ζητά να επανεφεύρουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, και που μπορεί να έχει παγιωθεί μέσα από συνήθειες, απογοητεύσεις ή επιβραβεύσεις δεκαετιών, η πρώτη μας αντίδραση είναι πολύ πιθανό να είναι ένα μεγάλο “Όχι”. Όχι τόσο γιατί δεν μπορούμε να αλλάξουμε, αλλά γιατί η αλλαγή μάς αναγκάζει να αμφισβητήσουμε όσα μέχρι χθες μας έκαναν να νιώθουμε ασφαλείς.
Re-inventing yourself. Πόσο απαραίτητο είναι;
Θα είμαι εξίσου ξεκάθαρος. Απόλυτα. Όχι επειδή το λένε τα εγχειρίδια του μάρκετινγκ ή το απαιτεί η μόδα της εποχής, αλλά γιατί ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ρυθμούς που δεν αφήνουν περιθώρια στασιμότητας. Αυτό που χθες θεωρούσαμε πλεονέκτημα, σήμερα μπορεί να είναι απλώς επαρκές, και αύριο ξεπερασμένο.
Στο επιχειρείν, η μη επανεφεύρεση δεν είναι ουδετερότητα, αλλά επιλογή παραμονής στο παρελθόν. Και το παρελθόν, όσο ένδοξο κι αν ήταν, δεν πληρώνει λογαριασμούς στο μέλλον. Όσοι δεν κάνουν re-inventing εγκαίρως, απλά κάποια στιγμή θα ξεθωριάσουν, μέχρι να τους ξεπεράσουν εκείνοι που τόλμησαν να αλλάξουν πρώτοι. Και τίποτα δεν πονάει περισσότερο έναν επιχειρηματία από το να ανακαλύπτει ότι πλέον δεν “περνάει η μπογιά” του brand του.
Re-inventing yourself. Πόσο επείγον είναι;
Εδώ υπάρχει μία παγίδα. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στην εταιρεία παραγωγής του φίλου μου, το AI έρχεται καλπάζοντας και αλαλάζοντας, και θα πρέπει να τελείς σε πλήρη σύγχυση για να το αγνοήσεις. Όμως, δεν συνοδεύονται όλες οι επικείμενες αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε μία επιχείρηση από τρομπέτες, ικανές να ρίξουν τα τείχη της Ιεριχούς!
Σε πολλές περιπτώσεις, η ανάγκη για επανεφεύρεση δεν εμφανίζεται με σειρήνες, αλλά αθόρυβα, μέσα από μικρές ενδείξεις: μια αγορά που δεν ανταποκρίνεται πια, μια ομάδα που δείχνει κουρασμένη, αποτελέσματα που “κρατιούνται” αλλά δεν απογειώνονται. Το πρόβλημα είναι ότι, όταν το επείγον γίνει προφανές σε όλους, τότε συχνά είναι ήδη αργά. Η επανεφεύρεση δεν πρέπει να ξεκινά ως αντίδραση σε κρίση, αλλά ως πρόληψη απέναντι στην ακινησία.
Re-inventing yourself. Πόσο ριψοκίνδυνο είναι;
Ναι, μπορεί να είναι ριψοκίνδυνο. Κάθε αλλαγή που σε απομακρύνει από το γνώριμο έδαφος εμπεριέχει αβεβαιότητα, απώλειες και την πιθανότητα λάθους. Η επανεφεύρεση σημαίνει ότι αφήνεις πίσω πρακτικές που δούλεψαν, ταυτότητες που σε καθόρισαν και επιτυχίες που σου έδωσαν κύρος. Τίποτα από αυτά δεν εγκαταλείπεται χωρίς κόστος, ιδιαίτερα ψυχολογικό. Πολλές φορές νιώθεις, ότι αλλάζοντας, “προδίδεις” τα πιστεύω σου.
Όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Στο επιχειρείν, το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι η αλλαγή, αλλά η αδράνεια – και όποιος δεν το πιστεύει, ας ρίξει μία ματιά στην ιστορία της Kodak. Το να παραμένεις ίδιος σε έναν κόσμο που μετακινείται διαρκώς είναι μια σιωπηλή, αλλά βέβαιη μορφή ρίσκου.
Η επανεφεύρεση δεν εγγυάται επιτυχία, αλλά αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης. Και, ό,τι ισχύει στο τάβλι, ισχύει και στο επιχειρείν. Πρώτα, πρέπει να σώσεις το παιχνίδι και μετά να το κερδίσεις!
